Sella

Aan allen: een voorspoedig en gezond 2011! Weliswaar een maand na dato, maar beter laat dan nooit.

Terug thuis! Na een tweedaagse tussenstop in België, Nederland en Duitsland ben ik sinds gisteren terug in Wenen.

Het is de eerste keer in dit nieuwe jaar dat ik in Oostenrijk ben en hoewel Nina en ik hier pas wonen sinds begin oktober begint de stad aardig aan ons te “groeien”.

De afgelopen maand zat ik in Spanje samen met Nina en Thomas (maat en fotograaf) Na drie weken moest Nina terug aan het werk dus zij vloog de 20ste naar huis. Thomas die pas de 14de was aangekomen ging de 28ste naar huis. Ik reed naar huis met een kapotte wagen, de eerste duizend kilometer vluchtend van de Spaanse Guardia Civil. Je moet er iets voorover hebben.

Januari in Sella: ups en downs…

Ik denk dat ik nog nooit zo fit was voor een klimtrip. Meestal gaat het beter naarmate de vakantie vordert, en wanneer je top bent ga je naar huis. Dit keer niet. Hoewel ik nog steeds bijna niets weet over “hoe trainen”, slaagde ik er toch in een zekere basisconditie op te bouwen. Met dank aan de trage werking van Kletterhalle Wien. Daar stonden nog steeds de wedstrijdroutes voor het Europese Jeugdkampioenschap. Tenslotte staat een wedstrijdroute gelijk aan een weerstandsroute, net wat ik nodig had. Deze routes proberen te klimmen bleek een goede voorbereiding te zijn. Ideaal? Verre van, maar nu deed ik tenminste iets met regelmaat in plaats van eender wat om een biertje achteraf te vergoelijken. Ah, en lokale heldin Andrea Maruna heeft me enkele oefeningen uitgelegd op het campusbord. Veel bak ik er nog niet van maar dat komt wel goed.

Soit, ik zat fit vanaf de start van de vakantie en de schade na 2500km in de wagen (Wenen-Alicante) bleef beperkt. En vooral: mentaal stond ik sterk. Het Spaanse klimmersgezegde: “het is beter je sterk te voelen, dan sterk te zijn” werd dan ook voor mij uitgevonden. Deze trip wou ik voor kwaliteit gaan, en niet voor kwantiteit. Zoals Alexander Huber zegt: “wat is het verschil tussen 50 8a’s of 60?”. Precies, geen flikker. (Dat zei hij dan ook speciaal voor mij).

De eerste twee weken gingen dan ook uitstekend. Elke twee klimdagen nam ik een dag rust (soms actieve rust), dat had ik vorige zomer afgekeken van Mathieu Pauwels (merci Math!). Ieder zijn lichaam reageert anders, maar de formule 2-1-2-… werkte bijzonder goed. Dankzij deze methode klom ik de vierde klimdag mijn droomroute: “El Club de la Lucha”. Deze route had ik al enkele jaren zitten bekijken, maar ik durfde er niet in te gaan. Toen ik een paar jaar geleden Patxi Usobiaga er boven uit zag komen tijdens zijn onsight-poging (kwaad dat hij was!) wist ik: die route wil ik ooit klimmen. Vier keer ben ik erin gegaan om alles uit te werken, twee effectieve pogingen had ik nodig. Ik kreeg er zelfs applaus voor, iets wat ik nog nooit had gehad.

Vanaf toen ging het alleen maar beter, mentaal kreeg ik een enorme boost en twee dagen later lukte wat vorig jaar in april nét niet lukte: “Espacio Tiempo” in de derde poging van de dag en slechts de vijfde van deze trip. Vier dagen later (11/1) gingen we terug naar Gandia, heel impulsief beslist. Daar ligt de route “Malsoñando” die ik op twee januari voor de eerste keer had uitgewerkt. Omdat het meer als een week geleden was wilde ik de route terug rustig proberen. Ik blokte even aan het eerste setje, en vandaar klom ik de route uit… ‘doeme was ik maar van op de grond begonnen! Een uur rust, inbinden, vloeibare magnesium, nieuw paar Pontas en vlam…

1blog

De downs: …

De dag na “Malsoñando” was ik ziek: fikse verkoudheid, pijnlijke slijmen en lichte koorts. Het zat er dan ook aan te komen: Nina was al enkele dagen ziek en mijn gewicht bleef zakken. Eenmaal 65kg kan ik er vergif op innemen dat ik ziek word. Nu was het niet anders en de rest van de trip was het knokken om terug te genezen. De hele apotheek in Sella heb ik leeggeslikt. Twee dagen nietsdoen, één dag goed klimmen en dan weer een opflakkering. De prestaties waren geleverd, veel maakte het niet meer uit.

Alleen jammer dat ik “Pintoreta” niet meer kon afwerken. Zo mooi en totaal verschillend van “Espacio Tiempo” en net daarom niet mijn stijl. Maar routes lopen niet weg.

De laatste dagen maakte Thomas nog enkele beelden van me in “Espacio Tiempo” en heel innovatieve beelden van “Pintoreta”. Op dit moment zitten ze in post-productie, maar ze komen er spoedig aan.

Nu m’n welverdiende rust, een maand lekker niets doen en genieten van alles wat Wenen te bieden heeft (hoofdzakelijk chocoladetaart en koffie).

Hasta luego



Comments are closed.